Judith in Stukjes

Aan het eind van dit jaar worden de hoogtepunten weer overvloedig gedeeld op social media. Grootse gelukmomenten zijn dat meestal, want die doen het duimpjesgewijs nu eenmaal verduveld lekker bij de vluchtige scroller. En ik had ze dit jaar ook hoor, die grootse momenten. Gelukkig wel. En toch zette het me ook aan het denken. Als we alleen afhankelijk zijn van het grote geluk, dan wordt het leven wat karig. Simpelweg omdat dergelijke gelukszaligheid, bij de meeste mensen tenminste, niet dagelijks voorbijkomt. Het zijn juist de piepkleine, ingetogen momenten tussendoor, die de grote geluksmomenten onopvallend maar sierlijk aan elkaar rijgen, waardoor het niet langer schitterende, op zichzelf staande kralen zijn, maar er een heuse (levens)ketting ontstaat. Daarom deel ik in deze laatste blog van het jaar twee van mijn persoonlijke hoogtepunten uit 2025. Misschien vind je ze niet erg groots en meeslepend, maar ze gaven mij een warm hartje en een blij gemoed. Twee dingen die ik het afge...

Er zijn gebeurtenissen die zoveel indruk maken, dat je nog precies weet wat je deed op het moment dat je ervan hoorde. Grote, historische gebeurtenissen zijn dat vaak, maar voor persoonlijke hoogte- en dieptepunten geldt hetzelfde. Mijn hoofd is hier niet zo vreselijk goed in, moet ik bekennen. Ik ben soms al blij als ik me vorig weekend herinner. Maar voor 6 augustus 2025 maak ik een uitzondering. Om tien voor vijf fietste ik in volle vaart richting de winkel, waar ik voor vijven nog een pakketje wilde inleveren. Of ik dat ging halen was nog maar de vraag, dus ik fietste of mijn leven ervan afhing. Mijn inzet werd beloond en nog net voor sluitingstijd rende ik naar binnen. Nauwelijks had ik het pakketje afgegeven, of ik zag op het scherm van mijn telefoon een oproep om te videobellen van mijn zoon. Wij komen niet uit een familie van bellers, het tijdstip was sowieso ongebruikelijk en zijn vriendin hoogzwanger, dus enigszins gespannen nam ik op. En daar, op de stoep van zomaar een zono...